ฮ่าาา สิ่งนี้เองที่ทำให้ปั้นฝันหายสาบสูญไปจากบล็อก (โกหก)

งานเทศกาลละครกรุงเทพค่ะ! (โกหก! หล่อนเรียนหน้ามืดตามัวจนไม่ได้มาเล่นเน็ตต่างหาก!!!)

มันคืองานเทศกาลที่"คนละคร"จะเอาทำละครน่าสนใจๆมาเยอะแยะ

สถานที่เหรอคะ? ก็ที่ป้อมพระสุเมรุ บริเวณสวนสันติชัยปราการ ถนนพระอาทิตย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องมะตะบะนั่นแหละค่ะ

สำหรับตัวอ่อนด้อยประสบการณ์อย่างปั้นฝันแล้ว ขอบอกว่า ตื่นเต้นมากกกกก ที่จะได้ร่วมงานเทศกาลละคร

พึ่งรู้นะคะเนี่ย ว่า"คนละคร"เนี่ยมีเยอะทีเดียว แล้วก็ยังรู้จักกันเกือบหมดเลยด้วย

เหมือนเป็น"ครอบครัว" เดินตามรุ่นพี่ไปก็สวัสดี พี่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ตามๆกันไป

แต่ก็จริงค่ะ เพราะว่าคนที่เราเคยทำละครด้วยก็ไปเล่นละครเรื่องนู้น คนที่เราเคยเห็นหน้าก็ไปเล่นเรื่องนี้

เป็นเหมือนมายด์แมพแตกกิ่งก้านสาขาไปเรื่อย

จั๊กกะจี้ดีจัง (อะไรของหล่อน?)

ถึงแม้ว่าปีนี้ละครของพวกเราจะไม่ไ้ด้รางวัลอะไรเลย (พึ่งรู้ว่ามีรางวัลให้ด้วยก็ตอนวันปิดเนี่ยแหละ)

แต่ก็สนุกกับงานมากๆ

ตั้งแต่ตอนที่ตารางการแสดงออก พวกเราก็เอาตารางทั้งหมดมาเรียงแล้วก็ดูว่าพอจะไปดูอันไหนได้บ้าง ต้องเสียเงินเท่าไหร่ หรือว่าฟรีรึเปล่า แล้วมีบัตรลดของนิสิตไหม แสดงที่ไหน กี่โมง

ก็ต้องดูละเอียดกันนิดนึง เพราะว่าละครที่อยากดูมีเยอะมาก แต่เวลาของพวกเราจำกัดกันเหลือเกิน

เขาว่ากันว่าจะไปงานเทศกาลละครให้คุ้ม ต้องไม่ส่งละครเข้าร่วม!

เพราะเราจะไม่มีเวลาเหลือไปดูละครเรื่องอื่นเลย

...จะว่าไปก็จริงค่ะ

ได้ดูแค่ไ่ม่กี่เรื่องเอง...

มีอะไรบ้างนะ...

หุ่นสายเรื่องเจ้าเงาะ (ละครหุ่นที่ปั้นฝันขอซูฮกจริงๆ ไม่ใช่แค่หุ่น"เหมือนกับมีชีวิต" แต่หุ่นน่ะ "มีชีวิตขึ้นมา"จริงๆเลยล่ะ)

ดัก(สัน)ดาน (ได้ข่าวว่าก็ละครตัวเอง) ถ้าใครได้ไปดูที่โตโยต้ารอบวันอังคารถึงวันศุกร์ (9-12) จะเจอยัยเจ๋อที่โต๊ะฟรอนท์ ที่พยายามบอกทุกคนว่า "โรงละครเปิดหกโมงนะคะ กรุณารอซักครู่ค่ะ" ทั้งๆที่มันหกโมงสามนาทีแล้ว นั่นแหละค่ะ ปั้นฝันเอง (-///-) เรื่องนี้ทั้งๆที่ก็ช่วยๆอยู่ในนั้นแต่กว่าจะได้ดูละครจริงๆเต็มๆกรอบสุดท้าย เพราะตอนเล่นที่หอประชุมจุฬา ปั้นฝันเป็นตำแหน่ง "Sound2" จดจ่ออยู่กับคิวเพลงและไมโครโฟน (ที่อยู่ๆพี่นึกจะดับก็ดับไปเลย) ไม่ได้ดูอะไรกับใครเขา ส่วนรอบที่โตโยต้า ก็รับหน้าอยู่ที่หน้าทางเข้า พอได้ดูแล้วก็ ว้าวววว สุดยอดจัง

*ชอบเพลง"เพราะเราคือปัญญาชน" มากก แต่รู้สึกว่าไม่เหมาะแก่การร้องตามท้องถนนยังไงไม่รู้ - -"

เจ้าหญิงขี้เซากับเจ้าคางคก แหม...ถ้าไม่ได้ดูก็เกินไปหน่อยล่ะ ยัยคนที่เปิดซาวน์กระตุกๆ ให้เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ปั้นฝันเจ้าเก่าค่ะ มาคราวนี้เราเปลี่ยนเอานางเอกคนเก่าไปเป็นนางร้าย(ซึ่งเหมาะกว่าเห็นๆ) แล้วก็เอาหนูนามาเป็นเจ้าหญิง สนุกกันไปอีกแบบ (แต่แย่หน่อยที่ตอนเล่น ดันไปเล่นตรงกับโนราห์ที่เวทีข้างๆพอดี เสียงกลองทำเอาคนเปิดซาวน์ถึงกับความดันขึ้นค่ะ)

ทราม...เรื่องสูงๆของคนต่ำๆ โดยพี่เชิด (นักแสดงที่เคยมาทำเรื่องประสาทแตก คราวนี้พี่เชิดเขาทำละครเอง เราก็เลยไปดูซะหน่อย) เป็นแบรนด์สแตนอัพคอมเมดี้ ถ้าไม่เข้าใจว่าคืออะไร นึกถึงเดี่ยวเจ็ดไว้ค่ะ แบบนั้นแหละ แต่เล่นกันเป็นกลุ่ม นักแสดงสี่คน กีีต้าร์สองตัว มาสร้างเรื่องฮาๆขำๆทะลึ่งๆไปจนถึงเรื่องซึ้งๆเศร้าๆน้ำตาร่วง ปั้นฝันได้ไปดูรอบสุดท้าย คนล้นหลามมากๆ เพลงน่ารัก นักแสดงก็น่า...อืม...น่ารักแหละ รอบที่ไปดูเป็นเรื่องของพี่เต้ย (พี่คนที่ตัวใหญ่ๆเท่ๆเล่นกีต้าร์เก่ง และ "อ้วนๆ") กับพี่เต้ (พี่คนที่เฮฮาๆยิ้มเก่ง และ "อ้วนๆ") (นักแสดงแคสนี้มีสองแบบค่ะ แบบ"อ้วนๆ" กับแบบ "ผ๊อมผอม") สองนักแสดงที่เราก็คุ้นเคยกันดีจากเรื่องประสาทแตก พอมาคราวนี้ก็พี่เต้ก็ทำคนในร้านอิจฉากันทั่วหน้าด้วยการบอกรักพี่ปิ๊ง(แฟนพี่เต้:น่ารักมากกกก) ส่วนพี่เต้ยก็ทำให้สาวๆ(และหนุ่มๆ)ร้องไห้กันใหญ่ด้วยเรื่องของ"ผู้หญิงที่รักที่สุด" (...คุณแม่ของพี่เต้ยเองแหละค่ะ) ดูแล้วก็หัวเราะเหมือนไม่ได้หัวเราะสุดๆแบบนี้มาระยะนึงแล้ว รู้สึกดีจัง

คอรัปชั่น ของเบบี้ไมม์ (ไมม์ คือการเล่นละครใบ้ค่ะ) สุดยอดดดดดด หัวเราะกันจนน้ำตาร่วง ร่างกายเนี่ยแหละคือเครื่องมือของนักแสดงจริงๆ ถึงจะเล่นเวทีเล็ก แต่คนล้นออกไปเยอะมาก หัวเราะกันดังมาก สนุกมากกกก!!!

*คนที่สนใจละครควรไปดูซักครั้งในชาตินี้ค่ะ

ฮิห้า...อิอิ ของเสาสูง ละครโซโล (เล่นเดี่ยว) ที่ไม่ทำให้เรารู้สึกว่ากำลัง"ดูละครโซโล"แม้แต่น้อย! ทึ่งไปกับความสามารถในการ"แอ๊บแบ๊ว"อย่างเข้าใจโลก (ใครเข้าใจประโยคนี้บ้าง?) โดยพี่หยา แห่งเสาสูง ความรู้สึกของสาวแบ๊ว ที่แบ๊วมาจนเริ่มเลยๆวัยในโลกฮิห้า ดูแล้วทั้งขำ ทั้งเข้าใจ ทั้งซึ้ง (แอบเห็นร้องไห้ด้วยล่ะ่!) สุดยอดสมกับที่ได้สองรางวัลไปครองเลย (ขวัญใจคนละครและขวัญใจมหาชน!)

ละครยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องบอกว่าละครสำหรับคนทำละครค่ะ เพราะเอากลุ่มละครมาล้อกันสนุกสนาน แถมยังเอาคนจากกลุ่มละครต่างๆมาเล่นด้วยกัน เอาชื่อละครมาร้อยเป็น"คำด่า" แล้วยังเอามุกของละครเรื่องอื่นๆมาเล่นล้อกันอีก (พวกเราก็ดูไปกรี๊ดไป) สนุกมากก ฮามากกก เจ็บจี๊ดมากกก ("จบเกียรตินิยมไปเป็นแอร์โฮสเตส" โดนมุขนี้เข้าไปสาวๆเอกละครกรี๊ดสลบ) แล้วก็...สะท้อนใจมาก

 

ทำไมรัฐบาลไม่ค่อยสนับสนุนละครเวทีเลยฟระ ใ้ห้มีใครบุกไปจับคนเป็นตัวประกันเรียกร้องเงินอุดหนุนแบบในละครมั่งดีไหม หาาาา

 

ฮ่ะๆ ก็ต้องเรียกว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก สำหรับการเข้ามาร่วมกับบีทีเอฟครั้งแรก สนุกจริงๆ

 

แถมเรื่องกินอีกนิด พวกเราไปเยือนเขตบางลำพูคราวนี้อิ่มหมีพีมันกันทั่วหน้า น้ำหนักขึ้นกันเลยทีเดียว เพราะว่าขนมไทยและอาหารที่ขายหน้างานน่ะ อร่อยมากก โดยเฉพาะขนมต้มแดง แถมนอกจากโรตีมะตะบะชื่อดังประจำย่านนี้(ที่เราไปถล่มกันมาหลายรอบแล้ว) ยังมีอาหารและขนมอร่อยๆอีกเยอะแยะ

 

สมกับที่ครูป้อมเคยบอกๆไว้

"ไปดูละครต้องคู่กับของอร่อยๆ" ทุกประการจ่ะ

 

 

แหม...เทศกาลละครเนี่ย สนุกจริงๆ

 

ไว้เจอกันใหม่ปีหน้าแล้วกันนะจ๊ะ BTF จ๋า~*