A dramatic girl's room

ปั้นฝันเป็นเด็กผู้หญิง...
อันนี้ใครๆก็คงเดาได้แหละเนอะ
และ...ถึงแม้ว่าตัวจริงของปั้นฝันจะไม่ค่อยรักสวยรักงามเท่าไหร่...
แต่ปั้นฝันก็อยากให้เด็กผู้หญิงที่เห็นในกระจกน่ะ น่ารัก ซักหน่อย อย่างน้อยๆก็ให้ตัวปั้นฝันเองนั่นแหละ ได้ชื่นใจซักที อ๊ะ ยังมีเด็กผู้หญิงน่ารักๆยิ้มให้เราด้วยแฮะ

แต่ว่า...หลังจากนั่งวิเคราะห์ครีมบำรุงหนังหน้าอยู่ระยะหนึ่ง ปั้นฝันก็พบว่า...ครีมบางอย่างมันแพงเกินไป เกินกว่าสรรพคุณและเกินกว่ากำลังทรัพย์ปั้นฝันจะซื้อได้โดยไม่รบกวนคนอื่นให้เขามาบ่นๆๆๆๆๆ

แย่แฮะ แต่ปั้นฝันก็อยากจะน่ารักเหมือนกันนี่นา...เดี๋ยวนี้เพื่อนๆก็สวยขึ้น มนตร์วิเศษที่เรียกว่าเครื่องสำอางค์เนี่ยมันสุดยอดจริงๆนะ (ถ้าใช้อย่างถูกวิธี...) แล้วก็ยังพวกครีมบำรุงอีก

แค่เรื่องนั้นยังไม่จบ พอขึ้นปีสอง ปั้นฝันก็อยากลองใส่กระโปรงสอบดูมั่ง ก็เขาใส่กันแล้วดูดีกันขึ้นทุกคนเลยนี่นา ถึงไม่หวานหรือไม่เปรี้ยว จะเอาไปใส่กับรองเท้าผ้าใบก็ดูดีได้ด้วย...แถมมันจะได้พรางขาอวบๆสะโพกตันๆของปั้นฝันด้วยไง

แต่ว่า...เจ้าเสื้อนิสิตของปั้นฝันเนี่ยสิ...หลังจากพลาดไปตอนปีหนึ่งที่ดันซื้อของคณะแบบไม่ดูตาม้าตาเรือก็เลยได้เสื้อนิสิตใหญ่ๆมาประดับร่างกายตัวเอง โธ่เอ๊ย ไม่ได้อยากใส่รัดอะไรหรอกนะ แต่ว่าเสื้อนิสิตตัวใหญ่ๆ (แถมยังสั้นอีกต่างหาก ไม่ชอบเลย) มันไม่เข้ากับกระโปรงสอบเลยนี่นา...

ยังไม่พอแค่นั้น...พอขึ้นปีสอง รองเท้าของพวกเราก็กลายเป็นแบบฟรีสไตล์ จะใส่แบบไหนก็ได้แค่ให้มันสุภาพๆหน่อย นิสัยซนๆของปั้นฝันก็ทำให้สามเดือนที่ผ่านมาเปลี่ยนรองเท้าไปแล้วสามคู่ ด้วยเหตุผลเดียวคือ พัง! รองเท้าคู่ละร้อยเก้าเก้ามันไม่สามารถอยู่กับปั้นฝันได้นานๆเลย แต่ปั้นฝันก็ไม่ได้อยากมีรองเท้าใหม่เยอะๆหรอกนะ...กว่าจะหารองเท้าที่เป็นมิตรกับเท้าเล็กเกินพิกัดได้ก็ลองแล้วลองอีกตั้งเยอะ...
ใส่แค่ครึ่งเดือนส้นก็สึกหมดแล้วเนี่ย จะให้ทำยังไงกันล่ะ (ปัจจุบันก็ใช้วิธีเปลี่ยนส้นคู่ที่เข้ากับเท้าได้จริงๆไปก่อน)

รู้สึกว่าตอนนี้ ปัญหาของปั้นฝันมันจะอยู่ที่เรื่อง เงิน เงิน เงิน ทั้งนั้นเลย...ไอ้เรื่องจะไปรบกวนป๊ากับแม่น่ะ ไม่อยู่ในความคิดปั้นฝันหรอก แต่ว่า...ปัญหาเรื่องเงินที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือ...

ค่าดูละครเนี่ยสิ ค่าเดินทาง ค่ากิน ค่าบัตร แต่ถ้าไม่ดูมันก็ไม่มีประสบการณ์นะ จะให้อยู่แต่ในคณะ อยู่แต่ในกะลาได้ยังไงกันล่ะ

โอ๊ย...แบบนี้ต้องหางานพิเศษ!