A dramatic girl's room

ปั้นฝันเคยทำงานพิเศษมาแล้วครั้งหนึ่งเป็นการขายเครื่องประดับในห้าง แม้ว่าจะไม่ต้องออกแรงอะไรเลยซักกะติ๊ด แต่ปั้นฝันก็รู้ตัวว่ามันไม่เหมาะกับคนที่นิ่งเป็นหลับขยับก็ไฮเปอร์แบบปั้นฝันเลย

จัดเครื่องประดับใหม่หมดทั้งชั้นก็แล้ว เดินจงกรมรอบชั้นก็แล้ว ก็ไม่มีใครมา แถมพนักงานห้างน่ะ เขานั่งได้ซะที่ไหน งานเริ่มตั้งแต่เก้าโมงเช้าเลิกตอนสามทุ่ม มีเวลาพักสองชั่วโมงคือข้าวกลางวันกับข้าวเย็น

คนอื่นยังไงไม่รู้ แต่ปั้นฝันไม่ชอบงานนั้นเลย...

มันเศร้านะ ไม่ใช่ตัวงานหรอก แต่ตัวเพื่อนร่วมงานต่างหาก ทุกคนจากบ้านมาทำงานแล้วก็ทำแบบนี้ทุกๆวัน เฝ้าซุ้มซึ่งนานๆทีจะมีลูกค้า (ทำไมเขาถึงจ้างปั้นฝันมาทำงานพิเศษก็ไม่รู้ ทั้งๆที่กิจการก็ไม่ได้ดีเลย) แถมลูกค้าส่วนใหญ่ก็แค่เข้ามาดูๆแล้วก็ไป เป็นแบบนี้ทุกวันๆๆๆๆ รอแต่เวลาพักกับเวลาเลิกงาน

จับกลุ่มคุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ที่ปั้นฝันเอง...ก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

ปั้นฝันไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพี่ๆคนอื่นๆถึงยอมให้ลูกค้าผู้ชายบางคนแตะเนื้อต้องตัว เพราะปั้นฝันแค่มาหาเงินไปหยอดกระปุกซื้อของที่อยากได้ ปั้นฝันไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมหลังเลิกงานพี่ๆถึงไปกินเหล้า ไปเต้น ทั้งๆที่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรนอกจากความเหนื่อยกว่าเดิม เพราะปั้นฝันไม่ได้ทำงานนี้ทุกวัน ทนอยู่กับมันทุกวัน

สิ่งที่ทำให้พวกพี่ๆทนแบบนั้นอยู่ได้...ก็คงเป็นเรื่องของเงินและโอกาส

ถึงปั้นฝันจะไม่ได้บ้านรวยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่ปั้นฝันก็ยังมีโอกาส

โอกาสที่ป๊ากับแม่พยายามสร้างให้ โอกาสที่ปั้นฝันจะพยายามสร้างและคว้ามันมาเป็นของตัวเอง

แต่สำหรับพวกเขา...พี่ๆป้าๆที่ใจดีกับปั้นฝันเหล่านั้น...

ปั้นฝันเองก็ยังนึกไม่ออกจริงๆ...

...ปั้นฝันถึงได้บอกว่างานพิเศษงานนั้นไม่เหมาะกับปั้นฝันยังไงล่ะ...

ถ้าอยู่ที่นั่นนานกว่านั้นละก็...

ปั้นฝันคงไม่กล้าฝันอะไรอีกแล้วแน่ๆเลย..............

(วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไว้ปั้นฝันค่อยมาเฉลยอีกทีว่าแล้วงานที่ปั้นฝันทำอยู่ตอนนี้เป็นงานอะไร)