A dramatic girl's room

A monologue is an extended, uninterrupted speech by a single person. The person may be speaking his or her thoughts aloud or directly addressing other persons, e.g. an audience, a character, or a reader. (จากวิกกี้)

โมโนลอค เว้ากันซื่อๆก็คือบทที่เราต้องพูดคนเดียวค่ะ โดยจะเป็นการพูดถึงความคิดของตัวเองกับคนอื่น เช่น ผู้ชมหรือกับตัวละครอื่น (ซึ่งจะอยู่ในที่นั้นหรือว่าไม่มีตัวตนก็ได้ค่ะ) ซึ่งตอนนี้ปั้นฝันก็ได้การบ้านมาว่าให้หาโมโนลอคที่เหมาะกับตัวเองมากที่สุด (โดยมีคำเตือนมาว่าต้องเหมาะกับตัวเองจริงๆ เพราะเราต้องอยู่กับมันไปอีกนานน) โดยครูหนิงให้คำแนะนำมาว่าให้ลองไปหาจากรุ่นพี่ หรือไม่ก็ที่ ร้านซีร็อกซ์ของ ม. กรุงเทพค่ะ (ไม่ค่อยโฆษณาให้เขาเลยเนอะ) ซึ่งจนถึงตอนนี้ปั้นฝันก็ไม่รู้หรอกว่าม.กรุงเทพมันอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพ ปั้นฝันก็เลยอาศัยอินเตอร์เนตเนี่ยแหละ หาบท (แต่ก็จะได้แต่บทภาษาอังกฤษที่ต้องเอามาแปลซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ปั้นฝันคิดว่าดีนะคะ จะได้เเปลเป็นคำพูดของตัวเองไปด้วยเลย ง่ายกว่าต้องพูดคำพูดของคนอื่นเยอะ)

แล้วปั้นฝันก็โชคดีคลิกเข้าไปเจอเว๊บใจดีชื่อ http://www.actorpoint.com ซึ่งนอกจากจะมีบทโมโนลอคฟรีแบ่งตามเพศ อายุ และความยาวแล้ว (อยู่ทางซ้าย เขียนไว้ว่า +150 free monologues) ยังมีคำแนะนำดีๆด้านการแสดงอีกเยอะแยะให้อ่าน

หรือถ้ายังไม่จุใจก็ Googling กันเลยค่ะ อ้อ อย่าลืมใส่คำว่า Free ลงไปด้วยนะคะ เพราะไม่งั้นจะเจ็บใจแบบปั้นฝัน หลอกให้เรากดหาแทบตาย สุดท้ายต้องสมัครสมาชิก...เชอะ...

ส่วนวิธีการเลือกโมโนลอคให้เหมาะกับตัวเองนั้น ปั้นฝันก็ขอลองงัดสกิลแปล แปลคำแนะนำบางส่วนจากเว็บแอ็คเตอร์พอทน์ดูนะคะ

วิธีหาโมโนลอคดีๆอย่างรวดเร็ว (สำหรับมือใหม่อย่างปั้นฝัน)

หาโมโนลอคที่ใกล้เคียงกับอายุ เพศและบุคลิกภาพของเราให้มากที่สุด เพื่อที่เราจะได้เข้าใจตัวละครนั้นได้ง่ายๆ อย่างปั้นฝันก็ควรหาบทโมโนลอค ของเพศหญิง วัยรุ่น ความยาวไม่เกินสามนาที (นาทีหรือสองนาทีล่ะค่ะ พอแล้วสำหรับมือใหม่อย่างปั้นฝัน)

ถ้าโมโนลอคนั้นคัดลอกมาจากบทละคร เราก็ควรอ่านบทละครนั้นๆด้วยเพื่อความเข้าใจตัวละครที่เราจะเล่น

แต่สำหรับโมโนลอคที่ได้มาจากเนต ส่วนใหญ่เขาจะมีพื้นฐานของตัวละครบอกไว้ก่อน เช่น ตัวละครนี้เป็นเด็กผู้หญิงที่พึ่งกลับมาจากงานเต้นรำ เธอกำลังรู้สึก...บลาๆๆๆ ไม่ยาวนักแต่ก็มากพอที่จะให้เราสร้างตัวละครนั้นๆขึ้นมาได้ค่ะ

นักแสดงที่ดี (ที่ในเวบบอกไว้) น่าจะมีโมโนลอค"ประจำตัว"ขนาดหนึ่งหรือสองนาที จะเป็นคอมเมดี้หรือว่าดราม่าก็ได้ แต่ว่าควรจะเป็นโมโนลอคที่แสดงอารมณ์ได้ลึกซึ้งนะคะ

อย่างโมโนลอคที่ปั้นฝันลองเลือกๆไว้ก็มี

ความรู้สึกของเจ้าหญิงนิทรา (เป็นเจ้าหญิงนิทราเวอร์ชั่นทำไมฉันต้องแต่งกับผู้ชายที่ปลุกฉันขึ้นมาด้วยวะ) http://www.geocities.com/thespian_didi/backup/sleep.html

ความรู้สึกของเด็กหญิงที่คิดถึงบ้านเกิดและพ่อแม่ที่แท้จริง (เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงที่พลัดหลงกับครอบครัวตอนที่กำลังลักลอบเข้าประเทศและได้รับการอุปการะจากครอบครัวๆหนึ่ง) http://www.actorpoint.com/free_monologues/x7.html เรื่องนี้ถ้าให้เด็กจริงๆเล่นคงเศร้ามาก

ความรู้สึกของเด็กผู้หญิงที่พึ่งทำแท้ง (ต้องเข้าใจนะคะว่าที่อเมริกาการทำแท้งมันง่ายมาก ชนิดที่ว่าเราเดินเข้าไปในคลินิค(ซึ่งถูกกฏหมาย)แล้วก็ทำได้เลย เหมือนไปถอนฟัน) http://www.actorpoint.com/free_monologues/w6.html (สาเหตุที่เลือกเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะปั้นฝันเคยทำแท้งนะคะ - -" แต่เพราะพออ่านประโยคสุดท้ายแล้ว รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเลย)

ก็ประมาณนี้ล่ะค่ะ แต่ว่าปั้นฝันเองก็ยังไม่เคยลองเล่นมาก่อน...เอาเป็นว่าไว้ให้ปั้นฝันลองแปลบทพวกนี้ส่งให้อาจารย์ดู แล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะว่าเป็นยังไงต่อไป...

ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ

ปั้นฝัน 040608 วันพุธ ตอนเย็น...ที่บ้าน