A dramatic girl's room

การบ้านวิชาActing 1　หรือวิชาการแสดงของครูหนิงค่ะ

ในที่สุดก็ทำเสร็จ (ร้องไห้) ทำมันทุกวันตั้งแต่วันจันทร์เนี่ยแหละ แต่ปั้นฝันผู้ด้อยปัญญาและเรื่องมากก็พึ่งทำเสร็จมันวันนี้...เฮ้อ...

งานที่หนึ่ง แปลบทสัมภาษณ์ของดาราฮอลลิวู้ด...แบบไร้ซับ

จากความทรงจำตอนปีหนึ่ง จำได้ว่าปั้นฝันประทับใจบทสัมภาษณ์(ที่ตัดตอนแล้ว)ของวิลสมิธที่ครูหนิงเปิดให้ดูมากๆ ก็เลยรีบคว้าแผ่นของวิลสมิธมาดูค่ะ

...ทำไมตอนนั้นจำได้ว่ามันสั้นๆแต่ซึ้งๆ...

ทำไมตอนนี้มันยาวเป็นชั่วโมงละคะ o[]o"

ตั้งแต่หนูวิลเกิด พ่อเป็นยังไง แม่เป็นยังไง กลายเป็นนักร้องแร๊พได้ยังไง แล้วก็มาเล่นหนังได้ยังไง

โอ้ว...ปั้นฝันสามารถเขียนชีวประวัติเฮียได้เลยนะเนี่ย

จนกระทั่งถึงประโยคเด็ด (และประโยคเดียวที่จับใจความได้ในการฟังครั้งแรก)

You can not beat the person who just want to tell you the truth.

แต่ว่า...ครูหนิงเขาไม่ได้ให้เอาดีวีดีทั้งแผ่นมาให้เราหาประโยคเด็ดประโยคเดียวซักหน่อย (กรี๊ด)

ปั้นฝันก็เลยฟังอีกรอบและอีกรอบ...

อ่าฮะ！ และแล้วก็เจอประโยคเด็ด(ยาวๆ)ตรงท้ายแผ่นค่ะ！ ตรงนี้แหละที่ครูหนิงเคยตัดไปให้พวกเราตอนอยู่ปีหนึ่งนั่งดูกัน (ฟังมาชั่วโมงนึง พึ่งได้ตอนท้ายแผ่นเนี่ยแหละ)

มีคนถามเฮียวิลว่า "อ.ผมบอกว่า คนที่มาเป็นนักแสดงเนี่ย เป็นคนที่มีอะไรบางอย่างอยากจะบอกกับคนดู"

แล้วเขาก็พูดว่า อืม...จริงด้วยสินะ เขาไม่เคยคิดถึงด้านนี้มาก่อนเลย แต่มันจริงนะ มันจริง สำหรับผมแล้วผมอยากจะเป็นคนที่สามารถทำในสิ่งที่คนอื่นบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผมพยายามที่จะทำให้แม่ผม(เป็นครู)กับยาย(หรือย่า)ของผมพอใจ ผมเลยต้องเป็นใครบางคน(ที่ทำสิ่งที่แม่และย่าพอใจ) ผมเลือกที่จะทำอะไรบางอย่างแล้วก็เลือกที่จะเลิกทำอะไรอีกหลายอย่าง เพราะว่าผมอยากที่จะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ (อันนี้แปลแล้วทะแม่งๆที่สุด ฮือๆ) ผมสร้างข้อตกลง(หรือหน้าที่)แล้วก็พยายามทำมัน (คิดว่าเป็นข้อตกลงที่ว่า) ผมเป็นใคร ผมอยากจะเป็นยังไง

และผมอยากจะเป็นใครซักคนที่สำคัญ ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับคนดู

แจ่ม! (...ไม่หรอก...ไม่แจ่ม แต่งัดข้อความนี้ออกมาได้ ปั้นฝันถือว่า...ประสบความสำเร็จ...ในระดับหนึ่งแล้ว)

นึกออกเลยว่าตอนนั้นรู้สึกประทับใจวิล สมิธยังไง

คงเพราะไอ้เรื่อง "พยายามทำให้ใครซักคนพอใจ" นี่ละมั้ง?

การบ้านที่สอง หาโมโนลอค (โมโนลอคคืออะไร? อ่านได้ที่เอ็นทรี่ที่เขียนไปแล้วนะคะ)

ปั้นฝันเลือกโมโนลอคของเด็กผู้หญิงที่ไปทำแท้งมาแล้วค่ะ (อ่านโมโนลอคได้ที่เอ็นทรี่ที่เขียนไปแล้วเช่นกัน)

ที่เลือก...คงเพราะว่าเห็นอะไรบางอย่างในตัวเด็กคนนั้นที่คิดว่าคล้ายกับตัวเอง

ก็คงเป็น...นิสัยกลัวคนที่บ้านไม่พอใจเลยพยายามปกปิดอะไรหลายๆอย่างไว้... นิสัยที่ชอบสังเกตคน...แล้วก็นิสัยพูดเวิ่นเว้อ...(อย่าว่ากันเลยนะ...แต่ว่าโมโนลอคนี้ยาวที่สุดในโมโนลอคทั้งหมดที่ปั้นฝันเลือกๆไว้เลย)

ส่วนประโยคที่ทำให้รู้สึก...เศร้าอยู่ข้างในมากๆ ก็คงเป็นประโยคสุดท้ายของโมโนลอค ก็กังวลอยู่ว่าคนดูจะรำคาญความเวิ่นเว้อของ"เธอ"ไปจนลืมฟังประโยคสุดท้ายรึเปล่า

แต่...

"ฉันน่าจะตั้งชื่อเธอว่าเอมิลี่" นั่นน่ะ เสียดแทงความรู้สึกมากๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าปั้นฝันไปเอา"ความรู้สึก"ของการสูญเสียสิ่งที่รักมากๆอย่างไม่มีวันได้กลับคืนมาแบบนั้นที่ไหน แต่ในเมื่อมีมันแล้ว ก็เลยคิดว่าน่าจะเอามา "ใช้" ในการทำให้ "เธอ" มีตัวตนขึ้นมาได้ละนะ?

ถึงจะโดนเตือนว่า...มันไม่น่าจะใกล้ตัวปั้นฝันเลยก็เหอะ...

แต่ปั้นฝันอยากจะให้ "เธอ" มีชีวิตขึ้นมาจริงๆนี่นา...

วันจันทร์ก็คงจะรู้ว่าเป็นยังไง เอาไปปรึกษาครูหนิงดูซะหน่อย...

แต่ที่แน่ๆนะ ต่อให้ไม่ได้เล่นบทนี้ตอนนี้ ยังไงซักวันปั้นฝันต้องเล่นบทนี้ให้ได้!

คุณแม่ของ"เอมิลี่"คนนั้นน่ะ ต้องเล่นให้ได้เลย คอยดูสิ

ปั้นฝัน 060608 วันศุกร์ ก่อนนอน